Een droom van een kind

Gepubliceerd: 7 november 2011

‘Ach kijk nu toch eens, die oogjes, die handjes, wat een droom van een kind!’ De kraamvisite put zich uit in loftuigingen over mijn baby. Ik leun gelukzalig achterover tegen de kussens in mijn bed en kijk tevreden toe hoe buurvrouwen, ooms en tantes zich over de wieg buigen. De droom van elke kersverse moeder.

Het kan ook anders gaan. We ontvangen een geboortekaartje waarin de komst van een kindje met het Syndroom van Down wordt aangekondigd. Ik schrik en mijn hart gaat uit naar de ouders van dit zorgenkindje. Ze verheugden zich zo op de komst van hun baby en nu valt die droom in duigen. Met vrienden bespreken we hoe we zullen omgaan met de ouders en deze baby. Hoe we ons zullen gedrágen, zeg maar. Want ja, je kunt niet boven het wiegje gaan hangen en kirren zoals je normaal gesproken doet. Het komt erop neer dat we ons allemaal geen raad weten met onze houding.

Enige jaren later is mijn droom van een baby uitgegroeid tot een kleuter en zij gaat voor het eerst naar school. Ze komt huilend thuis want ene Mieke heeft haar puzzel stuk gemaakt. Wanneer ik mijn licht opsteek bij haar juf, vertelt deze dat Mieke het Syndroom van Down heeft en er dus in het onderlinge contact wel eens wat mis gaat. Maar juf, stagiaire en de ouders van Mieke zetten zich enorm in om dit meisje gewoon naar school te laten gaan.
Gaandeweg gaat mijn kleuter als vanzelf heel beschermend om met Mieke, ontstaat er zelfs een soort van band en worden er af en toe speelafspraakjes gemaakt. Met verwondering kijk ik hoe makkelijk mijn dochter met dit meisje om gaat. Terugdenkend aan mijn eigen onhandige gekluns besef ik dat ik wat van haar kan leren.

Mijn dochter vindt Mieke ‘een schatje’ en ik inmiddels ook. Natuurlijk gaat het wel eens mis en moet mijn dochter toch even huilen. Maar door haar tranen heen legt ze me uit: ‘Mieke kan het ook niet helpen, ze heeft namelijk de Droom van Down.

Irene (www.wingeaston.nl)

Vind jij het ook leuk om een column over kinderen en opvoeden te schrijven? Mail jouw verhaal dan naar twente@loes.nl en wie weet staat het binnenkort op deze site.

 


Terug naar boven